Вақте ки ман бори аввал ин санги фуҷури чор-калседони сабзи табииро дидам, дилам аз таппиш баромад! Андозаи 12,8 мм дар дасти ман вазнин аст ва вақте ки ман онро аз рӯшноӣ мебинам, ранги сабзи гарм мисли ҷангале, ки дар баданам печонида шудааст, эҳсос мекунад. Ҳар як тараф ба кори дастӣ-табиат кандакорӣ монанд аст ва тарҳи ду-ҳавопаймо онро бениҳоят устувор мегардонад, хоҳ ҳамчун кулон ё гӯшвор пӯшед ва аз ҳар гуна ларзиш пешгирӣ мекунад.
Ман онро як гарданбанди оддӣ сохтам ва онро дар сари синаам мепӯшам. Ҳар боре, ки ман ба он нигоҳ мекунам, ман ҳисси оромиро ҳис мекунам. Ранги сабз дар ҳақиқат ҷодугарӣ аст; ба назар чунин мерасад, ки он дорои қудрати оромбахш аст, ба монанди кашидани тӯмори бахт. Баъзан, вақте ки ман дар ҷои кор фишор меорам, ламс кардани он мисли оғӯши нарм эҳсос мешавад.
Чизи аз ҳама тааҷҷубовараш дурахшонии он аст. Гардиши нарм дар нури офтоб сохтори дохилиро, ба монанди мавҷҳои обҳои равон- бениҳоят зебо нишон медиҳад. Ин як дурахши сахт нест, балки дурахши табиие, ки аз даруни санг мебарояд, ҳар қадар ки ман ба он нигоҳ кунам, ҳамон қадар дилработар мешавад!
